Hey,
Jaja, ons klein wonder is er eindelijk!
Op zondag 15 maart 2009 moest mijn vrouw stoppen met de pre-par pillen te nemen. Normaal moet ze die elke 3 uur innemen, en ze werd er zelfs wakker van na een 3tal uurtjes zonder die pillen.
Dus, op zondag om 19.00 uur was het het laatste pilletje.
En inderdaad, rond 22.30 ofzo begon het te rommelen in haar buik.
Het kwam pas echt tot contracties rond 00.00 uur.
Om 00.45 uur belden we even naar de materniteit, en daar zeiden ze dat we nog moesten wachten om te komen…
Wij dus gewacht tot een uur of 3..
Dan meteen vertrokken met al ons gerief naar het ziekenhuis en daar aangekomen rond 03.29 uur.
Daar werd mijn vrouw meteen aan de monitor gelegd. De contracties waren zichtbaar, maar er was nog niets van opening, nog niets van verweking van de baarmoederhals…
Ze raadden ons aan om terug naar huis te gaan. Voor ons was dit echter geen optie aangezien mijn vrouw lag te puffen en eigenlijk last had van die contracties
om 8.30 uur hebben ze dan een pil ( Prostin ) opgestoken om de baarmoederhals te doen verweken.
Er gebeurde bitter weinig, het kindje lag trouwens nog zeer hoog, ze konden het zelfs nog niet of heeeel nauwelijks voelen.
Dan hebben ze een scan gedaan van mijn vrouw haar bekken, om te zien of het kindje wel kon indalen en er wel doorkon…
Die scan bleek positief, dus gewoon verder afwachten.
Om 13.05 uur werd er een epidurale gegeven om de pijn te verzachten.
Dit werkte even vrij goed en mijn vrouw had bijna geen pijn meer.
Om 16.45 duurde het al lang en de Dokter heeft de vliezen handmatig doorgeprikt.
Eigenlijk was er al bij al nog niet zo veel ontsluiting ( 1 cm ) en het duurde wel allemaal heel lang, daarbovenop bleek de epidurale niet echt meer te werken.
De Anesthesist is dan maar gekomen om 18.30 uur en een tweede prik in de rug bracht soelaas. Nu was de pijn weer ‘te verdragen’.
Rond 20.00 uur nog eens gekeken en toen was er een ontsluiting van “nog maar” 3 cm…
Om 22.15 uur belde mijn vrouw de verpleegsters ( met zo’n belletje aan het ziekenbed ) om haar eens om te draaien, andere zijde..
De verpleegster kwam en zag een grote plas bloed onder haar benen liggen en sloeg meteen groot alarm! Rode knop, in de gang roepen achter hulp.
En toen ging alles razendsnel.
De gynaecoloog zou er binnen 20 minuten zijn en zo was het ook.
Het ging echt supersnel toen
Om 23.04 is ons kindje dan geboren, na 2 keer persen.. De arbeid was dus het zwaarste, het persen ging echt in NO TIME!
Het kindje weende vrijwel direkt, en werd gewogen…2.990 kg was het resultaat.
Niet slecht voor een zwangerschap van 36weken en 4 dagen.
Rond 01.00 konden we op onze kamer met ons drietjes.
Eind goed al goed?
Ja en neen,
Het kindje zag twee dagen nadien vrij geel en moest dus onder de lamp.
Mijn vrouw was vrijwel ‘fit’ te noemen, er werd niet geknipt, enkel een ‘klein’ wondje diende genaaid te worden.
Na 8 dagen hebben we het ziekenhuis kunnen verlaten om 2 dagen nadien terug te keren met mijn vrouw, die bleek een baarmoeder en blaasontsteking te hebben. Zij krijgt nu antibiotica en kan zodoende de baby niet meer aan de borst leggen.
Onze baby krijgt nu dus eventjes flesvoeding ( dat gaat vrij goed ) en de mama neemt dus nog even pilletjes.
Hopelijk verdwijnt de pijn en mag ons kindje vanaf donderdag terug borstvoeding krijgen.
Het is echt een gemak die borstvoeding,en hij drinkt dit veel liever dan flessenmelk. Hij moet minder boeren en drinkt veel makkelijker aan de borst.
Categorie: 36 weken, baarmoederontsteking, baby, blaasontesteking, borstvoeding, endometritis, geboorte, geboren, gynaecoloog, kindje, verhaal, ziekenhuis, zwanger
